Łomnica i Łopata

Łomnica (Lomnicky śtit, 2632 m). Jeden z najpiękniejszych szczytów Tatr — dzięki wysokości (drugie miejsce w Tatrach) i wysunięciu w stronę Spiszą, długo uważany za najwyższy. Po pn. stronie szczątkowy

Lodowy Szczyt

Lodowy Szczyt (2628 m). „Najbardziej z dala rzucający się w oczy szczyt tatrzański” (W. Żuławski) — trzeci co do wysokości w Tatrach, silnie rozczłonkowany. Króluje nad Doi. Jaworową, ku której

Kołowa Turnia i Lodowa Przełęcz

Kołowa Turnia (2105 m). Skalista czuba rozdzielająca dolinki Pustą i Pod Kołem. Wg przypuszczeń geografów (S. Lencewicz 1936), przed epoką lodową szedł przez nią grzbiet główny Tatr. W czasie ostatniego

Kieżmarski Szczyt i Kobyli Wierch

Kieżmarski Szczyt (Keżmarsky śtit, 2558 m). Potężny i słynny masyw w grupie Łomnicy, łączący się z nią poprzez Grań Wideł, Kieżmarską Przełęczą Wyżnią (2463 m) rozdzielony na szczyty Kieżmarski i

Gęsia Szyja i Gierlach

Gęsia Szyja (1490 m). Lesisty szczyt reglowy. Część wierzchołkową tworzą dolomity triasowe, obrywające się 15-metrowymi skał¬kami. Na stokach ostoje i tokowiska głuszców. Szczyt słynie jako punkt widokowy („sto szczytów i

Furkot i Ganek

Furkot (Furkotsky śtit, 2405 m). Symetryczny piramidalny szczyt na osi Doi. Furkotnej. Główny węzeł orograficzny odnogi krywańskiej, zrośnięty z bliskim Hrubym. Zwornik dla grani Soliska. Pierwsze znane wejścia: B. Kotula

Dumy Szczyt i Furkaska

Dumy Szczyt (2623 m). Piękny szczyt w grani Łomnicy, czwarty pod względem wysokości w Tatrach. Wierzchołek porasta interesująca roślinność (20 gatunków). I wejście: 0. Tery z M. Spitzkopfem 1877, I

Czarna Ławka i Czuba

Czarna Ławka (1968 m). Łagodna przełęcz w grani Liptowskich Murów, najniższe przejście w całym głównym grzbiecie Tatr Wysokich. Nazwy ludowe „Nad Czarnym Stawem” i „Ławki” notowane w r. 1881, obecną

Ciemniak i Cubryna

Ciemniak (2096 m). Zach. wierzchołek Czerwonych Wierchów, wysokością równy Małołączniakowi. Grzbiet główny Tatr załamuje się w nim pod kątem 90°. Kopuła szczytowa zbudowana jest z wapieni i dolomitów triasowych, od

Bystra i Cichy Wierch

Bystra (Bystra, 2248 m). Najwyższy szczyt Tatr Zachodnich, 0,6 km na pd. od grzbietu głównego, z którym łączy ją graniczny Błyszcz (2158 m). Łupki krystaliczne przewarstwione białym granitem. Zbocza osiągają

Buczynowe Tumie i Bujaczy Wierch

Buczynowe Tumie — Wielka (2182 m) i Mała (2171 m). Granitowe szczyty zamykające od pd. Pańszczycę, ku której opadają ścianami 120-300 m wysokości. Mimo ruchu turystycznego, utrzymują się tu kozice.

Bobrowiecka Przełęcz i Brestowa

Bobrowiecka Przełęcz (1356 m). Wybitna przełęcz powstała w strefie miękkich łupków triasu, ongi ulubione przejście kłusowników z Podhala w Tatry Orawskie. Drożyna górnicza z Polany Chochołowskiej zbudowana ok. 1808, z

Błyszcz i Bobrowiec

Błyszcz (2158 m). Słabo wyodrębniony pn. wierzchołek masywu Bystrej, wiążący ją z grzbietem głównym. Skaliste pn. zbocze ma 400 m wysokości. Zwiedzany od dawna, w w. XIX wraz z Bystrą

Beskid i Biała Skała

Beskid (2012 m). Podrzędny szczyt w grzbiecie głównym — ostatni od wsch. z należących do Tatr Zachodnich. Masowo odwiedzany z pobliskiego Kasprowego Wierchu (piękne widoki). Granity pegmatytowe, spoczywające na skalach

Baszty i Batyżowiecki Szczyt

Baszty, Grań Baszt (Baśty). Poszarpany skalny grzbiet przeszło 4 km długości, oddzielający Doi. Mięguszowiecką od Doi. Młynicy, z dawna uznany za granicę między Spiszem a Liptowem. Wśród 7 dość samodzielnych

Baraniec Wielki i Baranie Rogi

Baraniec Wielki, Baraniec, Wielki Wierch (Baranec, Velky vrch, 2184 m). Potężny masyw w kształcie rozrogu, trzeci co do wysokości w Tatrach Zachodnich. Przestronne żleby słyną z ogromnych lawin. W pd.-wsch.